|
ARADA BiR ÇOK
>BUNALDIĞINIZDA
>...
>
>
>Bir zamanlar bir
>psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm
>vardı...
>
>
>Hayatın ve getirilerinin kıymetini
>anlamak için tavsiye edilen bir metod
>
>
>vardı
>içinde..
>
>
>Deniyordu ki; "arada bir, çok
>bunaldığınızda, hayatın sizin için
>çekilmez
>
>
>hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize
>10 dakika ayırın ve kendi cenaze
>
>
>töreninizi
>düşünün"...
>
>
>Cümleyi ilk okuduğumda
>çarpılmıştım...
>
>
>Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme
>ve tavsiye bekliyordum...
>
>
>Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi "
>düşünmemiz tavsiye ediliyordu...
>
>
>Tüylerim diken diken oldu ve yazarın
>saçmaladığını düşündüm o an...
>
>
>Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya
>devam ettim...
>
>
>Diyordu ki; "bunları düşündüğünüzde
>dünyadaki yerinizi, dünyayı
>
>
>terkettiğinizde oluşacak boşluğu,
>sevdikleriniz ve sizi sevenler için
>
>
>öneminizi anlayacaksınız... özellikle
>insanların sizin için neler
>
>
>söyleyeceklerini, onlar için ne ifade
>ettiğinizi hissetmeye çalışın...
>
>
>O andan geriye dönme şansınız
>olmadığını, hayat denen kredinizin
>bittiğini
>
>
>ve onlara yanıt verme şansınız
>olmadığını düşünün...
>
>
>Tekrar sarılma, bir kez daha öpme
>ihtimalinizin bittiğini hissedin...
>
>
>Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların,
>kavgaların yanında bu acının ve geri
>
>
>dönülmezliğin korkunç çaresizliğini
>yaşayın...
>
>
>Bırakın canınız yansın, bırakın alevler
>içinde kavrulsun tüm ruhunuz...
>
>
>Orada, o musalla taşında düşünün
>kendinizi...
>
>
>Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz
>ifadelerini...
>
>
>Akıllarından ve yüreklerinden geçen
>cümleleri hayal edin...
>
>
>**************
>
>
>Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve
>gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye
>
>
>başladım... Eşimi, oğlumu, annemi,
>babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm
>
>
>çevremi oturttum tek tek kendi cenaze
>törenimdeki yerlerine... birer birer
>
>
>yerleştirdim tabutumun çevresine
>hepsini...
>
>
>hayatımda çok nadir bu kadar canım
>yanmıştı... görüyordum işte "babaaaa..."
>diye
>
>
>ağlayan biricik
>oğlumu...
>
>
>Eşim kucağında "ağlayan emanetimle"
>ayakta durmaya çalışıyordu
>
>
>perperişan... Koca çınar babacığım,
>belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden
>hala
>
>
>gitmeyen vakur duruşuyla... Annem,
>ciğerinden bir parça canlı canlı
>
>
>koparılmış gibi hem içine hem dışına
>akıtıyordu gözyaşlarını...
>
>
>Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken
>gitti, doyamadı oğluna.."diyordu
>
>
>acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım...
>Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha
>
>
>dün birlikteydik, nasıl olur.."
>diyordu... Bunları seyredip onlara
>"hayır
>
>
>ölmedim, burdayım.." demek istedim hayal
>olduğunu unutup... Sonra anladım
>
>
>yazarın ne demek istediğini daha
>devamını okumadan kitabın...
>
>
>*************
>
>
>Farkındalık önemli bir kavramdır
>psikolojide...
>
>
>Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve
>gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti
>yazar...
>
>
>Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de
>isteğim...
>
>
>Almam gereken dersi ve mesajı
>almıştım... Şimdi ne kitabın adını ne
>de
>
>
>yazarı
>hatırlamıyorum...
>
>
>Şu an bunları yazarken bile çok kötü
>oldum... Bu olayda tek farkındalık da
>
>
>yok üstelik... Biraz kendime geldikten
>sonra devam ettim hayatımın en zor
>
>
>hayaline... Sırada çevremdekilerin
>ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı...
>
>
>
>Usulen ve nezaketen söylenenlerin
>dışında... Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları
>ve
>
>
>yaşanamayanları elden geçirerek ben
>konuşturacaktım hayalimde...
>
>
>İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait
>olarak... Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler
>okuyacaktım...
>
>
>Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım,
>ölüm acısının etkisiyle girilen
>
>
>duygusal mod değildi, deşifre etmem
>gereken metin...
>
>
>Diğerlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu
>an yazıp sizlerle paylaştığıma göre
>
>
>"diğerlerine" artık sizler de
>dahilsiniz...
>
>
>Düşünün, birgün bir mail ulaşıyor
>mail-boxınıza "ölmüş" diye...
>
>
>Sizler kimbilir neler düşünür ve
>yazardınız...
>
>
>Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki
>gerçekmiş gibi...
>
>
>Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala
>nefes alıyor almanın kıymetini"
>
>
>göstermekti...Benim de öyle...Lafı çok
>uzattım farkındayım...Ama hayat
>
>
>dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla
>özetlenemeyecek kadar girintili
>çıkıntılı...
>
>
>ben o gün kurduğum o hayalle, canımın
>tüm yanmasına rağmen YENİDEN
>DOĞDUM...
>
>
>Bilgisayar diliyle "format attım
>hayatıma"... Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala
>nefes
>
>
>alıyor olduğum için
>şükrettim...
>
>
>Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı
>sahne bitmiş, oyun perde demişti...
>
>
>Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı
>ve perde bir daha açılmamak
>
>
>üzere
>kapansaydı...
>
>
>İşte bu final bu yazıyı buraya kadar
>okumanıza değmiş olmalı...
>
>
>Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama
>devamını getirirseniz buna değer
>
>
>bence...
>
>
>Ben bu akşam melankoliğim ve biraz
>abartmış olabilirim...
>
>
>Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır
>belki... Bence bu yazıyı sadece okuyarak
>bırakmayın...
>
>
>LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI
>TARTIN,
>
>
>DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN
>GEÇİRİN...
>
>
>Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce
>Allah' tan başka bilen yok...
>
>
>İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes
>alıyorken yapabileceklerinizi
>
>
>yapın,
>ertelemeyin...
>
>
>Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri
>tamir edin...
>
>
>Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha
>fazla zaman ayırın...
>
>
>Biraz Hıncal abi tarzı olacak ama,
>sevginizi ve verdiğiniz değeri haykırın onlara iş işten
>geçmeden...
>
>
>Ve en önemlisi; VERDİĞİ -VERMEDİĞİ,
>ALDIĞI - ALMADIĞI HERŞEY İÇİN,
>
>
>TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ
>YARADAN'A
|
